Blaty laboratoryjne ceramiczne a epoksydowe: dlaczego ceramika wygrywa większość ławek

W przypadku większości projektów lepszymi blatami laboratoryjnymi są ceramika techniczna i spiek kwarcowy. Powód jest wymierny: wiodące dane dotyczące powierzchni spiekanych podają 0–0.1% absorpcji wody, 59–67 N/mm² średnią wytrzymałość na zginanie, klasę 5 odporność na plamy i brak widocznych uszkodzeń w wymienionych testach kwasów i zasad. Żywica epoksydowa pozostaje cennym specjalistycznym systemem do zintegrowanych zlewów, krawędzi morskich i stanowisk chemii mokrej, ale nie powinna być automatycznie stosowana w przypadku każdego stołu.

Liczby oddzielające dwa systemy

Poniższa tabela wykorzystuje opublikowane dane jako punkt odniesienia dla zamówień, a nie jako twierdzenie, że każdy produkt w kategorii materiałów działa identycznie. Wymagaj dokumentów dotyczących dokładnej marki, rodziny produktów, grubości i wykończenia oferowanego w ramach projektu.

Figury o spiekanej powierzchni pochodzą z prądu Instrukcja techniczna Dekton. Metody badań epoksydów i odniesienia konstrukcyjne pochodzą z firmy Durcon specyfikacja powierzchni roboczej laboratorium. Stanowią użyteczny poziom dowodów, względem którego można ocenić każdego oferenta.

Dlaczego spiek kwarcowy wygrywa ogólny stół laboratoryjny

1. Łączy w sobie odporność chemiczną z odpornością na zużycie

Ogólny stół laboratoryjny nie jest narażony tylko na jedno zagrożenie. Jest wielokrotnie wycierany, przeciągany przez wyroby szklane, podgrzewany za pomocą sprzętu, znakowany barwnikami i czasami uderzany w krawędź. Powierzchnia wybrana tylko dlatego, że przeszła jeden test kwasowy, może nadal zostać porysowana, poplamiona lub wizualnie zużyta. Twarda, nieorganiczna powierzchnia spieku kwarcowego radzi sobie z tymi połączonymi obciążeniami, dlatego jest to mocniejszy materiał domyślny.

2. Jego niska absorpcja jest cechą masową

Opublikowana absorpcja wody przegotowanej wynosi 0–0.1%, a absorpcja wody w próżni wynosi 0.1%. Jest to o wiele bardziej przydatne stwierdzenie niż „nieporowaty” bez metody. Oznacza to, że rutynowe rozlewy pozostają na powierzchni, płyta nie wymaga okresowego impregnacji, a zarysowanie nie powoduje odsłonięcia chłonnego rdzenia drewnopochodnego.

3. Łatwiej jest strefować wizualnie i operacyjnie

Jednolicie białe, jasnoszare i ciemnoszare blaty zapewniają wyraźny kontrast wizualny dla różnych typów próbek i sprawiają, że pozostałości są łatwiejsze do wykrycia niż wizualnie wyraziste wzory kamienne. Płyty wielkoformatowe redukują fugi polowe, a gama jednolitych kolorów pozwala na oddzielenie stref czystych od brudnych bez zmiany właściwości materiału.

Gdzie żywica epoksydowa wciąż zdobywa swoje miejsce

Żywica epoksydowa nie jest przestarzała. Jest to prawidłowa odpowiedź, gdy cały wyprodukowany system jest ważniejszy niż płaska powierzchnia. Formowany zlew wpuszczany lub zintegrowany, podwyższona krawędź morska, zakrzywiony krawężnik i dopasowana ociekacz mogą stworzyć solidną stację chemii mokrej z mniejszą liczbą podatnych na uszkodzenia przejść. Rozsądne jest również w przypadku wyciągu, gdy wybrany produkt epoksydowy ma silniejszy raport dla dokładnie zastosowanych tam odczynników.

Jednakże korzyści te mają zazwyczaj charakter lokalny. Jedna stacja stężonego kwasu nie uzasadnia nakładania grubej czarnej żywicy epoksydowej na każdy mikroskop, instrument i stół dydaktyczny w budynku.

Wycięcia i zlewy decydują o sukcesie ceramiki

Większość uszkodzeń pola zaczyna się od zmiany geometrii, a nie od środka płyty. Aktualne wytyczne Cosentino dotyczące blatów roboczych wymagają minimalnego promienia wewnętrznego 5 mm dla otworów ogólnych, zalecają 10 mm dla otworów typu płyta kuchenna i 20 mm dla otworów zlewozmywakowych oraz wymagają ciągłego, płynnego podparcia tam, gdzie wycięcia osłabiają przekrój. Projektanci laboratoriów powinni traktować je jako minimalny punkt odniesienia i stosować dokładną instrukcję produkcji zatwierdzoną przez dostawcę płyty.

1. Skorzystaj z produkcji warsztatowej CNC lub chłodzonej wodą. Nie twórz kwadratowych narożników wewnętrznych za pomocą przecinających się prostych cięć.
2. Otwory należy trzymać z dala od złączy i wąskich środników. Warsztat kamieniarski powinien zatwierdzić minimalną szynę przednią, szynę tylną i odległość do spoin przed zwolnieniem.
3. Podeprzyj miskę niezależnie. Zlew wypełniony wodą i szkłem musi obciążać ramę szafki, a nie zwisać z krawędzi płyty.
4. Poziomuj obudowę w sposób ciągły. Wysokie punkty i niepodparte rozpiętości powodują obciążenia zginające, których nigdy nie widać na kuponach testowych produktów.
5. Ułatw odsłonięte krawędzie. Mały łuk lub promień zmniejsza ryzyko miejscowego odpryskiwania podczas pracy.

Harmonogram podejmowania decyzji dla poszczególnych stref

Czego żądać przy składaniu zamówienia

• Dokładna nazwa produktu, kolor, wykończenie, grubość i lokalizacja produkcji.
• Pełne raporty z testów – a nie jednostronicowa broszura – dotyczące absorpcji wody, wytrzymałości na zginanie, plam, odporności chemicznej i zachowania termicznego.
• Oznaczona matryca chemiczna pokazująca odczynniki objęte, warunkowo objęte i nietestowane.
• Rysunki sklepowe przedstawiające każdy spoina, szynę nośną, promień wycięcia, wspornik zlewu i połączenie podstawy.
• Próbka fizyczna przetestowana przy użyciu najtrudniejszego środka czyszczącego, barwnika i odczynnika w projekcie.
• Pełnowymiarowa makieta zawierająca przednią krawędź, spoina, ściana nad blatem i jeden narożnik zlewu.

Ostateczna decyzja

Spiek kwarcowy to najlepszy blat laboratoryjny dla większości stołów, ponieważ zapewnia najwyższą łączną wydajność w zakresie odporności chemicznej, ciepła, zarysowań, plam, higieny i wyglądu. Żywicę epoksydową należy dobierać celowo w specjalistycznych stacjach chemii mokrej i na stanowiskach z formowanymi zlewami, a nie z przyzwyczajenia w całym zakładzie.

Aby zapoznać się z pełną hierarchią materiałów, przeczytaj najlepszy przewodnik po materiałach na blaty laboratoryjne. Aby zatwierdzać odczynniki jeden po drugim, skorzystaj z naszego przebieg pracy na blacie odpornym na chemikalia.